Jak rzucić pracę na etacie? Historia prawdziwa.

Czy istnieje na świecie chociaż jedna osoba, która nie chciałaby pracować w domu?

Oczywiście, że istnieje, ludzie przecież rodzą się z jakimiś umiejętnościami i talentami, i duża część od najmłodszych lat wie, kim bardzo chce być w przyszłości. Ja natomiast od kiedy pamiętam, byłam skrajnym leniem (podobno) i miałam problem ze wszystkim, co „muszę”, a najwcześniejsze protesty przeciwko uczęszczaniu do miejsc publicznych zgłaszałam już w wieku przedszkolnym. Po prostu wcześniej nie potrafiłam jeszcze mówić.

I tak sobie dorastałam, chodząc do miejsc, których nie lubię, robiąc rzeczy, których nie lubię, ciężko pracując na życie, którego nigdy nie będę lubić. Przecież każdy tak robił; najpierw szkoła, potem praca, średniawe życie i wakacje raz w roku, o ile dostanę urlop.

Gdzieś tak w okolicach pierwszej pracy zaczęło mi świtać, że coś tutaj nie pasuje. Czułam w sobie wewnętrzny bunt, który ujawniał się każdego ranka, gdy miałam ochotę zadzwonić do szefowej, że niestety umarłam i nie będzie mnie w pracy. Walczyłam z tym, a krytyk w głowie krzyczał mi do ucha: ty zasrany leniu! Jak chcesz cokolwiek w życiu osiągnąć, jeśli nie chce ci się chodzić do pracy! Nie ma innego wyjścia, nie urodziłaś się Emmą Stone, gdybyś była chociaż córką księdza! Ale nie.

Życie sobie radośnie upływało, trochę w pracy, trochę na urlopie, trochę na L4, a ludzie przytakiwali z politowaniem: tak to już będzie, a co niby myślałaś? Życie to nie bajka, trzeba pracować, znaleźć męża, żeby było komu gotować, potem może jakieś dziecko – i tyle. Pranie mózgu od najmłodszych lat po późną starość (jeśli dożyjesz).

W którejś z kolei pracy, kiedy nadal w środku mnie kłuło i gryzło, a w najbliższym otoczeniu zyskałam już dawno łatkę lenia i bumelanta, nagle jakby mnie olśniło. Krótko potem urodziło mi się dziecko i to już był prawdziwy przełom – wiadomo przecież, że matki na urlopie macierzyńskim mają od groma wolnego czasu z którym naprawdę nie wiedzą, co robić.

W końcu to URLOP: książeczka, ciepła herbatka, niekończące się kąpiele z domowym spa i zabiegami pielęgnacyjnymi z regeneracją delikatnej skóry pod pachami i maseczkami nawilżającymi małżowiny uszne na czele. Chyba z tego nicnierobienia w dupie mi się poprzewracało i postanowiłam zacząć od nowa. W sensie, życie zawodowe.

Możliwości było naprawdę wiele. Z niemowlakiem u boku było niesamowicie łatwo, bo jak wiadomo, dzieci małe przecież tylko jedzą i śpią, a tak poza tym eksplorują świat w sposób absolutnie nie ingerujący w życie dorosłych. Zresztą, w razie czego, jest jeszcze wieczór i noc – idealna pora na pracę, po dniu pełnym ciszy i relaksu w towarzystwie potomka. Jak tak człowiek w ciągu dnia odpocznie, to jest niesamowicie produktywny nocą.

Pocieszałam się też, że przecież mój syn jest 671 na liście rezerwowej państowego żłobka, więc w razie czego na pewno skorzystamy. Co więc zamiast etatu? Może składanie długopisów? Płatne ankiety? Pisanie tekstów SEO o regałach metalowych? Jeśli mamy manualne zdolności, to już w ogóle super: możemy robić wszystko a potem sprzedawać w ilościach nieskończonych aż do skrajnego bogactwa.

Ja natomiast podbój świata zaczęłam od założenia jednoosobowej działalności. Niestety, szybko okazało się, że największą wadą własnej firmy jest to, że trzeba w niej pracować. I to na kilku stanowiskach jednocześnie! Jako, że było to w erze jeszcze-przed-przeczytaniem-bardzo-mądrych-książek, firma została zamknięta, ale może kiedyś podzielę się wrażeniami z jej prowadzenia.

Potem poznałam takie pojęcia jak praca zdalna i dochód pasywny. Nie mogę też zapomnieć o Timmie Ferrisie i jego „Cztegorogdzinnym tygodniu pracy” – och, jak ja kocham tego człowieka, chociaż czasem i cztery godziny to wydaje się za dużo. W każdym razie, tak rozpoczął się nowy etap w moim różnorodnym życiu zawodowym, o którym wiele można powiedzieć, ale raczej nie to, że doprowadził mnie do bogactwa.

Jeszcze.

  • Bardzo zabawny tekst. Rzeczywiście, chyba wszyscy coś podobnego przechodzimy i od najmłodszych lat mamy wtłaczane jak nasze życie powinno wyglądać. Mamy potem wypracowanego tego super krytykanta w naszych głowach, który boi się o przyszłość i emeryturę i oczywiście, ze tak należy a tak nie wolno. Większość z nas ostatecznie przechodzi przez życie tą utartą drogą. Ja też należę do takich, co kilka razy zmieniali pracę i niestety po jakimś czasie się wypalałam. Nadal szukam.

  • To ja już czekam na drugą część! O tym, jak doprowadziłaś się do bogactwa – ja też chcę. 🙂 I pracować w domu i cztery godziny! To poproszę. Ciąg dalszy. Szybciutko. Please… 😉

  • Wszystko prawda – szkoła którą się średnio lubi (albo i wcale), nudna praca itp. Ja kochała swoją pracę, ale z powodów zdrowotnych musiałam z niej zrezygnować i teraz szukam pomysłu na życie, skłaniając się właśnie ku pracy zdalnej bądź też w domu.

    Świetny tekst napisany z ogromną dozą humoru, mam nadzieję, iż powstanie ciąg dalszy 😉

  • Bardzo fajny tekst, ale… czekam na ciąg dalszy 😉

  • Pochłonęłam książkę Ferrisa : ” Czterogodzinne ciało” i udało mi się tam znaleźć dietę w sam raz dla mnie 😉
    Tez mi nie po drodze z pracą poza domem. Dlatego właśnie szukam pomysłu na siebie w innej roli niż pracownik etatowy! 😉

  • Agnieszka Łozinska

    Chce więcej !!!